Biografia
Sharon Winget
Washington DC – USA
Sharon Winget jest fotografką uliczną i dokumentalistką, mieszkającą i pracującą między Waszyngtonem, DC (USA) a Meksykiem. Jej twórczość bada ciche rytuały codziennego życia oraz emocjonalne struktury obecne w przestrzeniach intymnych i wspólnotowych. Z fotografią zapoznał ją ojciec, którego zamiłowanie do sztuki, kultury i ludzkiej więzi ukształtowało jej pierwsze spojrzenie na świat. Z czasem rozwinęła wrażliwość nie tylko na ludzi w ich codziennych kontekstach, ale także na relacje między architekturą, światłem, cieniem i krajobrazem — elementami, które kształtują, chronią i kadrują ludzką obecność.
Zanim poświęciła się fotografii na pełen etat, przez wiele lat pracowała zawodowo w bliskim kontakcie z jednostkami i społecznościami. Doświadczenie to pogłębiło jej zainteresowanie odpornością, czułością, humorem oraz drobnymi gestami definiującymi przeżywane doświadczenie. Motywy te nadal wyznaczają kierunek jej pracy fotograficznej, w szczególności uwagę poświęcaną spontanicznym momentom oddania, troski, pracy i poczucia przynależności.
Jej najnowsze projekty realizowane w Meksyku koncentrują się na ekspresyjnych warstwach rytuałów publicznych i prywatnych — na tym, w jaki sposób gesty ofiarowania, pamięci i wspólnoty splatają się w tkankę codziennego życia. W 2026 roku została uhonorowana Individual Artist Fellowship przyznaną przez Washington, DC Commission on the Arts and Humanities, a jej fotografie znalazły się na wystawach i w publikacjach prezentujących zarówno wschodzące, jak i uznane głosy fotografii współczesnej. Niezależnie od tego, czy fotografuje w przestrzeniach sakralnych, na ulicy czy w cichych wnętrzach, Sharon Winget tworzy obrazy, które oddają godność i złożoność zwyczajnego doświadczenia.
Projekt Visio Mentis
Tropea 1-7 sierpnia 2026 r.
Muzeum Diecezjalne – Tropea – 2026
The Project
„Długa obecność”
W ramach projektu „Długa obecność” Sharon Winget prezentuje serię fotografii wykonanych w Meksyku, które eksplorują godność starości poprzez intymny i głęboko ludzki język dokumentalny. Daleki od jakichkolwiek opisowych czy socjologicznych intencji, projekt wywodzi się ze spotkań ze starszymi osobami, przedstawionymi na targowiskach, na progach domów, w codziennej pracy lub w relacjach rodzinnych.
Obrazy poszukują obecności, a nie kruchości. Każda twarz jest świadectwem przeżytego życia; każdy gest opowiada o ciągłości, która trwa przez czas, nie tracąc swojej mocy. Sharon Winget buduje swoje portrety w oparciu o relację zaufania z fotografowanymi osobami, pozwalając każdej osobie po prostu pozostać sobą przed obiektywem.
Czerń i biel eliminują wszelkie rozproszenia chromatyczne i skupiają uwagę na wyrazie twarzy, świetle i niezwykłym bogactwie narracji. Zmarszczki, dłonie, spojrzenia i postawy stają się elementami interpretacji indywidualnych historii, które nabierają uniwersalnego znaczenia.
Sekwencja przeplata momenty kontemplacji, wysiłku, czułości i ironii, tworząc narrację wykraczającą poza prosty temat starzenia się. Prawdziwym sednem projektu jest trwałość tożsamości: sposób, w jaki każda osoba, niezależnie od wieku, nadal zajmuje swoją przestrzeń w świecie.
W tej serii Sharon Winget zachęca widza do spowolnienia spojrzenia i dostrzeżenia niezwykłej głębi zawartej w codzienności. To dzieło, które mówi o pamięci, odporności i człowieczeństwie, przypominając nam, że obecność człowieka nie słabnie z czasem, ale często nabiera jeszcze większej siły.
Projekt Visio Mentis
Catanzaro Ex Stac, 19–29 marca 2026
Palazzo delle Esposizioni Ex Stac Catanzaro – 2026
The Project
„Wiara i oddanie w życiu publicznym Meksyku”
Sharon Winget prezentuje pogłębione i sugestywne studium wizualne, które rozgrywa się na ulicach, w sanktuariach i na dziedzińcach Meksyku, gdzie drobne gesty oddania objawiają się w sposób cichy, lecz niezwykle silny. W tych przestrzeniach liminalnych — tam, gdzie sacrum spotyka się z codziennością — światło i cień wyznaczają emocjonalne rytmy codziennych rytuałów.
Fotografie tej serii badają momenty skupienia, intymności i obecności wspólnotowej, które spontanicznie pojawiają się w życiu publicznym, bez deklaracji i bez widowiskowości. Wspólnym wątkiem obrazów jest poszukiwanie sposobu, w jaki ludzie zamieszkują miejsca ukształtowane przez długie historie wiary, pamięci i wspólnych wyobrażeń.
Choć uchwycone chwile są w pełni spontaniczne, każda fotografia została skomponowana z drobiazgową uwagą poświęconą relacji między formą architektoniczną, ludzką ekspresją i światłem. Poprzez zastosowanie głębokich czerni, jasnych świateł oraz oszczędnej, lecz silnie emocjonalnej palety tonalnej, seria stara się oddać nie tylko estetykę tych momentów, lecz także ich żywą istotę — kruchą, a zarazem stanowczą, intymną i jednocześnie wspólnotową.
Więcej fotografii Sharon Winget
Participating in the Visio Mentis exhibition was a truly special experience for me. When I received the invitation, I felt both honored and grateful. Photography has been an important part of my life for many years, and having the opportunity to exhibit my work alongside talented photographers from around the world was something I deeply appreciated. My series, The Human Heart of the City, is about people, everyday moments, and the invisible connections that make a city feel alive. Seeing these images become part of an international exhibition and the official catalogue was incredibly rewarding. What I enjoyed most about Visio Mentis was the feeling of being part of a community of artists who share a passion for visual storytelling. Despite coming from different countries and cultures, we all speak the same language through photography. I would like to sincerely thank the organizers for their trust, professionalism, and dedication. And I must add one more thing: as someone who loves Italy, this experience was even more meaningful and memorable for me. Thank you for making me part of this wonderful project.
Semion Ribinik
Israel
En février dernier, une partie de mon regard s’est envolée vers l’Italie. À travers cette exposition, mes photographies ont poursuivi leur voyage, portant avec elles un peu de lumière, d’émotion et de poésie. J’aime l’idée que chaque œuvre trouve son propre chemin et rencontre des regards que je ne croiserai peut-être jamais. L’art est un langage universel. Il traverse les frontières comme le vent traverse les paysages. Merci à toutes les personnes qui ont participé à cette belle aventure et à celles qui ont accueilli nos créations avec curiosité et bienveillance. L’aventure continue.
Miałam ogromną przyjemność uczestniczyć w wystawie „Visio Mentis” organizowanej przez Marcello Pittardo i jestem bardzo zadowolona z całego doświadczenia. Kontakt z organizatorem był na najwyższym poziomie – profesjonalny, sprawny i bardzo życzliwy na każdym etapie współpracy. Zdjęcia zostały przygotowane w świetnej jakości i pięknie wyeksponowane, co pozwoliło w pełni zaprezentować prace uczestników. Dodatkowo samo miejsce wystawy było wyjątkowo piękne i doskonale podkreślało artystyczny charakter wydarzenia. Całość została zorganizowana z dużą dbałością o szczegóły, dzięki czemu udział w wystawie był prawdziwą przyjemnością. Z pełnym przekonaniem polecam organizatora i z chęcią wezmę udział w kolejnych projektach.
Jag fick äran att delta i utställningen i Cantansaro i södra Italien 2026. Utställningen syftade till att ett antal utvalda fotografer ställde ut sina bilder med ett tydligt tema. För min del var det riktigt kul och givande att fota och sen välja ut ett antal bilder för ett specifikt tema. Jag var själv aldrig på plats men allt sköttes mycket proffsigt och smidigt. Producenten av utställningen, Marcello Pitardi la ofta upp videoklipp av utställningarna så man kunde ändå få känslan att man var där. De utskrivna bilderna samt utställningsboken var också av mycket hög kvalité. Det ända som inte riktigt framgick är naturligtvis hur stämningen var hos besökarna. Vad tyckte dom? Var konceptet ett bra sätt att fånga besökarna? För att få den känslan så måste man såklart vara på plats.
Jag är mycket nöjd med att ha deltagit i utställningen och kan varmt rekommendera framtida projekt då det sannolikt kommer bli lika proffsigt.
While uploading photos online, I saw an announcement from Pixel magazine inviting photographers to participate in a photography exhibition. I followed the advice of a photographer friend, to dare to exhibit, I sent the required number of photos and miraculously they were approved. When I saw them posted in the exhibition area, my surprise was great because I did not believe that my works could be exhibited. The other photographers who had participated had remarkable works that I admired. The result of my participation was that I became much more strict in the criticism of my works and much more selective in the selection of my photographs.
Ráda bych se podělila o své zkušenosti a dojmy z výstavy Visio Mentis v Catanzaro. Tato výstava spojila práci fotografů z různých koutů světa. Marcello Pitardy a jeho tým svoji práci odvedl dokonale. Tuto výstavu jsem si do Catanzaro přijela prohlédnout osobně a musím říct, že její atmosféra mne naprosto okouzlila. Tolik fotografií různých žánrů pohromadě bylo nainstalováno evidentně srdcem.
A osobní setkání s Marcello- byl pro mne velice příjemný okamžik. Jak se říká umění spojuje a to dokázala udělat i tato výstava.
J’ai été ravi de participer à cette exposition et je tiens à remercier chaleureusement Marcello Pitardi pour son invitation. Le choix des photographies a été réalisé avec beaucoup de soin et de professionnalisme, en étroite collaboration avec lui. N’ayant pas pu me déplacer, l’ensemble des démarches et de l’organisation a été pris en charge sans ma participation directe, ce qui témoigne de son sérieux et de son efficacité. Le règlement des frais d’impression des tableaux s’est révélé simple, rapide et transparent. Le book regroupant les participants est d’une grande qualité et met parfaitement en valeur les œuvres exposées. L’envoi des tableaux à mon adresse postale s’est déroulé sans le moindre problème, avec un emballage particulièrement soigné. Je remercie sincèrement Marcello pour son enthousiasme, sa patience, ses compétences et ses remarquables qualités d’organisateur. Merci pour tout et au plaisir de renouveler cette belle expérience !
Quando vedi le tue foto stampate, grandi, luminose, esposte in una mostra internazionale, le senti come se vivessero indipendentemente da te. Non ho parole per descrivere l’emozione di vedere la reazione dei visitatori, il loro apprezzamento. E non posso che ringraziare Marcello Pitardi per aver ritenuto la mia storia degna di essere presente qui. Io spero solo di suscitare un po’ delle emozioni vissute. Il libro della mostra è un valore aggiunto che rende permanente la bellissima sensazione vissuta con l’esposizione! La presenza degli altri autori, la descrizione dei loro progetti, apre finestre di esperienze possibili e territori fotografici da esplorare. Un grande insegnamento collettivo!
Lorsque Marcello Pitardi m’a proposé de participer à l’exposition Visio Mentis, j’ai accepté avec enthousiasme, et je ne le regrette absolument pas. J’ai eu la liberté de choisir moi-même les photographies présentées, ce qui m’a permis de constituer un ensemble cohérent autour d’un thème qui me tient particulièrement à cœur. Mon projet, intitulé « Des visages au quotidien », est né de mon goût pour la photographie de rue et de l’observation du monde qui m’entoure. J’aime me promener dans les rues, prendre le temps de regarder les vies qui se déroulent autour de moi et saisir ces instants fugaces qui révèlent une émotion, une présence ou une histoire. Derrière chaque visage se cache une part d’humanité qui mérite d’être remarquée. L’exposition a bénéficié d’une belle visibilité grâce à une promotion active sur les réseaux sociaux, ainsi que par des articles dans la presse et des passages dans les médias locaux. Chaque participant a également reçu en retour un ouvrage regroupant l’ensemble des exposants et leurs photographies, ce qui constitue un très beau souvenir de l’événement. Marcello Pitardi nous a également renvoyé nos six photographies au format de l’exposition, ce qui est une attention particulièrement appréciable et valorisante. Ce type de geste donne une vraie dimension humaine et généreuse au projet. Même si je n’ai malheureusement pas pu me rendre sur place, je suis heureux d’avoir pu contribuer à cette aventure collective et de voir mon travail intégré à un ensemble cohérent et mis en valeur. Je remercie chaleureusement Marcello Pitardi pour son invitation et sa confiance, ainsi que toutes les personnes impliquées dans la réussite de cette belle exposition. Pour terminer, je ne vois aucun point négatif à relever. L’expérience a été globalement très positive et enrichissante à tous les niveaux.
V marci 2025 som sa zúčastnila medzinárodnej výstavy v rámci projektu VISIO MENTIS, ktorú zorganizoval Macello Pitardi a Pixel Phtoto Magazine. Moja osobná účasť na vernisáži tejto výstavy bola pre mňa úžasným zážitkom a povzbudením v mojej fotografickej práci. Výstava, ktorá trvala týždeň mala veľký ohlas medzi obyvateľmi mesta Catanzaro nie len vďaka vystaveným prácam fotografov, ktorí sa na nej zúčastnili, ale aj vďaka jej príprave organizácii. Z toho dôvodu som sa rozhodla byť jednou z vystavovateľov mojich fotografií v tom istom meste v marci 2026. Nebola som prítomná na jej otvorení, ale vďaka Marcellovej práci som mala možnosť byť na nej prítomná on line a počas celej výstavy som mala možnosť sledovať, ako návštevníci vnímajú vystavené fotografie – moje aj mojich kolegov. Oceňujem tento Marcellov prístup k jeho práci, to, že našiel spôsob, ako sprístupniť zážitok z výstavy aj tým, ktorí sa vernisáže a samotnej výstavy nemohli zúčastniť. Dôležitým pokračovaním výstavy v Catanzare bola výstava vybraných fotografií v Mantove v krásnom historickom objekte Pescherie Giulio Romano v apríli 2026. Na vernisáži tejto výstavy som bola osobne. Tentokrát boli naše fotografie vystavené tak, aby si ich mohol užiť každý, kto išiel okolo, pretože boli inštalované v otvorenom priestore, kde sa mohol každý zastaviť kedykoľvek. Nepotreboval si naplánovať čas, len išiel okolo a zastavil sa. Vďaka tomu bolo milé vidieť, koľko ľudí má záujem o fotografiu ako takú a koľko fotografií a selfie s našimi fotografiami vzniká. Pre fotografa nie je dôležité len to, aké fotografie vystavuje, ale aj to, v akom prostredí sú vystavené. Človeka vždy poteší, keď svojou prácou prispieva dobrej a užitočnej práci niekoho iného. V prípade výstavy v Mantove to bola Fondazione Le Pescherie di Giulio Romano. Potešilo ma osobné stretnutie s jej prezidentom Paolom Corbellanim, ktorý nám ukázal historický objekt Pescherie Giulio Romano. Veľmi ma potešilo, že sa moje fotografie dostali na také krásne a významné miesto. Prítomnosť miestnych médií bola pre nás bonusom. Okrem propagácie fotografií vo výstavných sieňach a médiách, výsledkom spolupráce s Marcellom Pitardim a Pixel Photo Magazine sú aj milé a inšpiratívne stretnutia s ľuďmi, ktorých by som za iných okolností nestretla.